No cóż.. Podobno bieganie jest ciekawą odskocznią od spraw teraźniejszych. Przebierasz się w wygodne, swobodne ciuchy, bierzesz słuchawki i biegniesz. Biegniesz w jakąś trasę. Biegniesz, aby poprawić sylwetkę, być w formie, chcieć coś poprawić. Biegniesz nie tylko, aby schudnąć w wolnym czasie po pracy, lecz w życiu codziennym, zawodowym. Nie ogląda się na to co najpiękniejsze. To, co za chwile może nie być. Było, jest, będzie - wychodzimy z tego założenia. Jednak niektórych momentów, chwil nie da się otworzyć z powrotem. Pierwsze słowo dziecka, dorastanie, życie w wieku 25-45.. Na starość na pewno pomyślicie ,,Po co ja tak biegłem w tym życiu?'' .. No właśnie.
Jednak ja o coś innego biegnę. Biegnę, aby zapomnieć. Biegnę, bo jestem za miękką osobą. Biegnę, bo się boję odkrycia co mi chodzi po głowie. Boję się kolejnych rozczarowań, odrzuceń, kolejnych zarzutów, pogard. Tak, tak - znajome Ci jest? Prawda, że to boli? Też Cię to gryzie?
NORMALNE TO JEST. CAŁKIEM NORMALNE - NIESTETY MOI DRODZY. Mamy to na co zasłużyliśmy. Umierajmy w sobie, dziękuje ! Dzisiaj już nic nie potrzebuje. Bo nie wiem jak żyć, serio.
Do następnego razu kochani. Mam taką nadzieję :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz